Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Woorden


 

Onlangs las ik ergens dat kinderen niet doen wat je zegt maar doen wat jij doet. Daar ben ik het wel mee eens. Er is niets beter dan een goed voorbeeld. We kunnen geen dingen van onze kinderen verwachten die we zelf ook niet doen. Wil je jouw kinderen leren dat ze niet mogen liegen, doe het dan zelf ook niet. Eisen van je kinderen dat ze niet roken, terwijl je zelf rookt, is niet echt logisch.

Dit betekent natuurlijk niet dat woorden niet nodig zijn. Woorden kunnen mensen maken of breken en dat geldt dus al helemaal voor kinderen. Wanneer je maar steeds hoort dat je dom of slecht bent, dan ga je het vanzelf geloven en er zelfs naar handelen. Het kan leiden tot een laag zelfbeeld, tot het idee dat je echt slecht of dom bent. Het kan zijn dat je als ouder niet echt meent wat je zegt, maar dat je denkt dat je hiermee het kind opvoedt. Dat je denkt dat het kind hierdoor gaat proberen het tegenovergestelde te zijn of te doen. NEE! Dat gebeurt niet!

Als je wel meent wat je zegt is het natuurlijk nog veel erger. Dan is er zelfs sprake van geestelijke mishandeling. Dat is zeker niet minder erg dan lichamelijke mishandeling, het wordt alleen minder snel onderkend.

Eigenlijk is dit wat gebeurt in de samenleving met betrekking tot Marokkaanse jongeren. Er wordt alleen maar negatief over hen gesproken. Alleen negatieve dingen komen in het nieuws. Daardoor lijkt het wel alsof er geen positieve berichten zouden zijn. Marokkaanse jongeren kunnen, zeker op cruciale momenten in hun leven, gaan handelen naar het beeld dat er over hen bestaat.

Een mooi voorbeeld hiervan zag ik in het filmpje van Abdelkarim El Fassi waarin hij dit wil laten zien door in gesprek te gaan met kinderen. In het begin van het filmpje vraagt hij zijn neefje te kiezen wat te zijn, een superheld of een boef. Het jongetje kiest voor superheld. Dan vertelt El Fassi hem dat de meeste boeven Marokkanen en moslims zijn en dat zijn neefje er ook uitziet als een moslim. Op het eind vraagt hij aan zijn neefje ' vind je je zelf een boef?' Het antwoord is ‘Ja’. Op de vraag waarom hij dat vindt, antwoordt het jongetje 'Jij zegt dat '. Als ik dat zie en hoor moet ik een dikke brok weg slikken en lopen de rillingen over mijn lijf. Hoe veelzeggend is dat! Het geeft aan wat woorden doen.

Hoe vaker je iemand in een negatief hok stopt, hoe meer die persoon gaat geloven dat hij daar echt in thuis hoort.

Natuurlijk is er ook non-verbale communicatie en moeten we het goede voorbeeld geven, maar woorden zijn heel belangrijk. Daadwerkelijk luisteren naar de woorden van de ander, ook als het om een kind gaat.

 

Amina Sebbar, maart 2015