Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Tarbiya

 

Als ik een rondleiding geef in de moskee krijg ik altijd de vraag waarom vrouwen apart (boven) zitten. Ik vertel dan dat in de tijd van de profeet vrouwen niet apart zaten, maar dat er op een gegeven moment wel is besloten dat ze achterin de ruimte zouden plaatsnemen. Dat was vooral om de praktische reden dat ze dan makkelijker weg konden gaan wanneer het voor de kinderen te lang werd. In de loop van de geschiedenis is daar in bepaalde culturen een gordijn of zelfs een muur tussen gekomen, vooral door mannen bepaald. Zo verplaatste vrouwen in veel moskeeën naar boven. In sommige culturen blijven ze echter het voorbeeld van de profeet volgen, zoals in de Javaanse. Bij hen zitten vrouwen tijdens het gebed achterin, maar daarna zijn zij weer gezamenlijk bijvoorbeeld bij het eten. Ook bij veel Turkse moskeeën zie ik veel samenwerking tussen mannen en vrouwen.

Gister was ik in een Marokkaanse moskee voor een lezing over opvoeding (Tarbiya) in de multiculturele samenleving. De vrouweningang was om de hoek. Ik verwachtte een vrouwenruimten die op een of andere manier verbonden was met de gebedsruimte, maar het was een achterkamertje met een tv scherm.

De lezing was hoofdzakelijk in het Arabisch, zodat veel vrouwen en de jongeren het niet konden volgen en er volop gekletst werd onderling. De inhoud van de lezing (die ik ook pas goed hoorde tijdens een korte vertaling) was zeker goed te noemen.

Zo zei de spreker dat moslims mensen niet horen te beoordelen op hun afkomst of religie maar op hun menszijn. En dat we in Nederland leven en ons best moeten doen met iedereen goed om te gaan.

Tarbiya werd, naast opvoeding, ook uitgelegd als zelfontwikkeling. En die zelfontwikkeling zou niet moeten stoppen. Die moet steeds doorgaan, ook bij volwassenen.

Maar betekent dat dan niet dat men ook Nederlands hoort te spreken? Het ging daar toch niet om de eerste generatie? Als je hen iets wilt vertellen is het goed dat het in hun eigen taal kan. Maar nu ging het om ouders die hun kinderen moeten opvoeden en om jongeren. Die horen de Nederlandse taal te beheersen.

En die ontwikkeling, die geldt toch ook voor vrouwen! Die geldt voor mannen en vrouwen in hoe je met elkaar omgaat. Op zo'n manier dat vrouwen niet weg gezet hoeven worden in een achterkamertje en hun vragen op een papiertje moeten opschrijven.

Ik probeer maar steeds duidelijk te maken bij rondleidingen, lezingen en in de media dat de islam vrouwen niet onderdrukt. En dat zal ik vol blijven houden want in mijn ogen doet de islam dat ook niet, maar wel mannen uit bepaalde culturen. Ook in de reportage De Moskeemannetjes van de VARA (de moeite waard om te bekijken) werd aan het eind opgemerkt dat ze al die tijd geen vrouwen hebben gezien.

Dus Tarbiya is nodig voor de kinderen maar ook voor de volwassen. En het wordt tijd dat dit ingezet wordt in de moskeeën voor mannen en vrouwen!

Amina Sebbar, november 2016