Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Sinterklaas


Het is weer voorbij. Het sinterklaasfeest. Nog even zullen er wat discussies naklinken en dan gaat het weer in de ijskast, om het er volgend jaar september weer uit te halen. Zojuist heb ik de uitzending teruggekeken van Pauw waar Sylvana Simons voor de zoveelste keer uitlegt dat het hele Zwarte Piet gebeuren pijn doet, bij haar en bij heel veel andere mensen. De ‘hulpsint’, die ook aanwezig is in de studio, wuift het allemaal weg met een irritante glimlach om zijn mond. Zelfs nadat Sylvana de tekst aanhaalt die in één van de liedjes voorkomt: "Ook al ben ik zwart als roet, ik meen het toch goed", komt er geen enkel begrip van zijn kant. Snapt deze ‘hulpsint’ de Nederlandse taal niet, sluit hij gewoon zijn ogen en oren of heeft hij geen enkel empathisch vermogen?

Mijn kinderen mochten dat liedje vroeger al niet zingen en dat is toch al meer dan 20 jaar geleden. Daar hadden wij geen uitleg of talkshows voor nodig. Het lijkt nu ook alsof de hele discussie iets is van de laatste jaren, maar dat is natuurlijk niet zo. Sylvana zegt dat het zelfs al in de zestiger jaren speelde. Dat weet ik niet, maar bij mij in ieder geval wel in de jaren 80 en 90. We zijn nu zoveel jaren verder en de samenleving is nog meer divers geworden. Hoe lang moet het duren voordat bij mensen de ogen open gaan? Niemand pakt kinderen een feest af. Men vraagt alleen voor een kleine aanpassing en voor begrip. Culturen veranderen en begrip voor elkaar moet toch niet zo moeilijk zijn.

Dan zit er nog een ander aspect aan het feest, namelijk het ‘leugentje van Sinterklaas’. Op de site van RTL Nieuws stond een artikel waarin aan kinder- en opvoedcoach Tea Adema gevraagd werd of het kwaad kan om het leugentje in stand te houden. Ik volg deze mevrouw op Facebook en ze schrijft echt goede dingen over opvoeding, maar hierin ben ik het toch niet met haar eens. Zij vindt dat het geen kwaad kan, dat het zelfs een rol speelt in de ontwikkeling van het kind. Ze zegt dat je kunt proberen een kind te vertellen dat Sinterklaas niet bestaat, maar dat het niet zal lukken. Dat ben ik dan weer wel met haar eens. Want ze zien hem op tv, op school en in het centrum. Dus hoe kun jij als ouder zeggen dat iets niet bestaat wat ze met hun eigen ogen zien. Maar je hoeft niet eens te praten over 'niet bestaan'. Het gaat om alle leugens erom heen. Dat ze cadeaus krijgen van deze man, dat hij dat door de schoorsteen gooit. Huh? Welke schoorsteen? Heel bewust heb ik mijn kinderen al jong verteld dat Sinterklaas geen cadeaus brengt omdat hij niet binnen kan, maar dat ze de cadeaus van mij krijgen.

Om een trauma te voorkomen, geeft Adema een aantal tips. Voor mij gaat het er niet om of ze er een trauma aan overhouden, maar dat je als ouders niet tegen je kinderen liegt. Tip 2 van Adema is dan ook 'lieg niet glashard', maar zij bedoelt dat voor het moment dat kinderen gaan twijfelen. Mijn mening is dat je vanaf het begin niet hoort te liegen. Daardoor kan het wel zijn dat ze eerder zelf inzien dat Sinterklaas niet bestaat, niet echt is, maar dat maakt het feest voor de kinderen echt niet minder spannend. Mijn dochter Fatima bevestigde dat in een uitzending van de MO twee jaar geleden en in de boekjes over Sarah staan ook verhaaltjes hoe je er mee om kunt gaan. Zij hebben er in ieder geval geen trauma aan overgehouden.

Amina Sebbar, december 2015

.