Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Radicalisering en de media


 

Radicalisering en jongeren die naar Syrië vertrekken. Het is een actueel thema. Ook in Limburg stonden de kranten er vol mee. De artikelen gingen over Aïcha uit Maastricht, een 17 jarig, tot de islam bekeerd, meisje. En over Sultan, een 19 jarige jongen met Marokkaanse roots, ook uit Maastricht, die in Syrië stierf door een zelfmoordaanslag.

Toch waren de berichten hierover niet de aanleiding voor de bijeenkomsten die ik organiseerde op 12 december jl. De aanleiding was een lezing die ik bijwoonde in het begin van het jaar al. Het ging over het huwelijk en het werd gegeven door een 19 jarig meisje. Andere jonge meisjes luisterden naar hoe zij vertelde dat de vrouw gehoorzaam moet zijn aan de man. Ook andere onderwerpen werden zonder de context of achtergrond verteld. Ik kon het niet langer aanhoren en heb de lezing verlaten. (zie ook blog ‘De positie van de vrouw in de islam’ en blog ‘Mooie Praatjes’)

Kort daarna las ik een artikel waarin een moeder vertelde dat haar dochter van 17 buiten weten van haar ouders om in het (islamitisch) huwelijk was getreden en vertrokken was naar Syrië.  Ik kon dat niet naast me neer leggen. Wat gebeurde er met deze meisjes? Hoe vreselijk moet dat zijn voor de ouders. Ik heb zelf drie dochters en ik moet er niet aan denken dat zoiets zou gebeuren of gebeurd zou zijn met één van hen. Deze meisjes waren geronseld, omgepraat. Eigenlijk werd er een zelfde tactiek gebruikt als bij loverboys. Ze worden gestrikt door mooie praatjes.  Daar moeten we onze meisjes toch tegen beschermen! Dus ik moest iets doen.

Ik begon aan de opzet van een bijeenkomst. In het begin zaten wat dingen tegen, maar ik laat me niet zo makkelijk uit het veld slaan en uiteindelijk is het gelukt in samenwerking met de Stichting Islamitische Centrum Venray.  Op 12 december waren er zelfs twee bijeenkomsten. ‘S middags op het Raayland College Venray alleen voor meisjes en ’s avonds in een wijkgebouw voor ouders en geïnteresseerden. Als thema koos ik bewust  niet voor radicalisering, want wat is radicaal? Ik koos voor een breder thema, namelijk Empowerment & Identiteitsbewustwording van (allochtone) meisjes.

Vooraf had ik een persbericht rondgestuurd. Na alle berichten over Aïcha en Sultan was het tijd om te laten zien dat de gemeenschap zelf ook iets onderneemt. De Limburger belde al meteen en plaatste een artikel met de kop ‘Wapen gevoelige moslima. Bijeenkomsten over ronselpraktijken van radicale jongeren’. Over empowerment en identiteit werd niet gesproken.  L1 vond het ook interessant. We spraken met hen in de moskee. In de uitzending lag de nadruk ook op radicalisering en niet op empowerment en identiteit. Ze starten al met de zin: ‘….meisjes worden gewezen op de gevaren van radicalisering’. En Aicha, de ‘jihadbruid’ uit Maastricht wordt genoemd met de bijbehorende beelden.

Het is jammer dat media toch de voorkeur geven aan deze manier van berichtgeving. In ieder geval is duidelijk gemaakt dat er vanuit de gemeenschap wel aandacht voor is, in welke vorm dan ook.Tijdens de bijeenkomsten was een journaliste aanwezig die onderzoek doet naar radicalisering. Zij zal informatie die verteld is verwerken in achtergrond artikelen.Er is die dag inderdaad gesproken over radicalisering, maar nog meer over eigen waarde, eigen verantwoordelijkheid, kennis op doen en dat Allah het het beste weet! Over de gevolgen van het maken van verkeerde keuze en voor de ouders over communicatie met je kinderen. Misschien dat de journaliste daar nog aandacht aan kan besteden.

 

Amina Sebbar, december 2014