Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Onze multiculturele samenleving

 

Het zal u niet ontgaan zijn, de pietendiscussie is weer opgelaaid. In alle hevigheid na de blokkade op de A7. Ik hoef daar geen details van te vermelden, die zijn in alle media breed uitgemeten. Ook dit jaar was ik terughoudend in het delen van artikelen en plaatsen van reacties. Enkele vond ik het delen waard en soms kon een reactie niet uitblijven. Het zal ondertussen duidelijk zijn hoe ik er over denk en ik wil niet elk jaar in herhaling vallen.

Wat ik dit jaar voorbij hoorde komen was de soort van oorlog tussen de Randstad en de rest van Nederland. De Telegraaf sprak van een kloof tussen de Randstad en de provincie: “…het debat over de kleur van Zwarte Piet wordt door een kleine culturele elite in met name Amsterdam aan de rest van Nederland opgedrongen, terwijl de meeste burgers in de regio’s hier helemaal niet op zitten te wachten”. Nou, deze dame uit een dorp in de provincie Limburg hoeft niets opgedrongen te krijgen om er een mening over te hebben. En die mening is niet van de laatste jaren. Die was er al 25 jaar geleden toen mijn kinderen klein waren. En zij zullen dat voortzetten, misschien nog verdergaand dan ik zelf, met mijn kleinkind(eren). Natuurlijk mag iedereen een eigen mening hebben, maar het doet mij pijn wanneer sommige mensen die ik ken er zo weinig begrip voor hebben. Dat zij niet zien welke gevolgen en hoeveel pijn het voor sommige mensen kan hebben.

Een ander punt van discussie de afgelopen dagen is het dragen van de hoofddoek bij de politie. Sarah Izat , werkzaam bij de politie met hoofddoek, mag die niet dragen in combinatie met het uniform. Zij legde dit voor aan het College voor de Rechten van de Mens, die oordeelde dat zij door de Nationale Politie wordt gediscrimineerd omdat zij geen hoofddoek mag dragen in combinatie met een uniform tijdens haar werk. Haar werk op kantoor notabene!

De politie wil een diverse organisatie zijn en een afspiegeling van de samenleving, maar….de politie moet in alle omstandigheden neutraliteit uitstralen, wordt er gezegd. Naar mijn mening kun je dat nooit helemaal voor elkaar krijgen. Elk mens heeft een uitstaling en daar kun je een waarde en oordeel aan hangen. Bij sommige mensen zie je heel duidelijk dat zij een andere oorspronkelijke afkomst hebben. Dan kan er gespeculeerd worden wat die dan kan zijn. Licht getint, Noord-Afrikaans uiterlijk wordt meestal op één hoop gegooid, dat zijn Marokkanen. Dus waarschijnlijk ook moslim. Moeten die dan verbergen dat ze een andere afkomst hebben? Hoe dan? Neutraliteit zit in het gedrag, niet in het uiterlijk. Er wordt een voorbeeld gegeven dat een lhbt’er geen vertrouwen kan hebben in een politie met hoofddoek, maar zo kun je ook andere voorbeelden geven. Kan een vrouw met een getinte of donkere huidskleur of met hoofddoek vertrouwen hebben in een grote kale man met oorbellen en een norse uitstraling?

Een laatste punt wat ik wil aanhalen en wat u misschien niet voorbij heeft zien komen, is de uitzending van Nieuwsuur over de segregatie die zou kunnen ontstaan omdat steeds meer jonge moslims leven naar strikte islamitische regels. Twee predikers (Ali Houri en Abid Tounsi, ze worden orthodox genoemd) komen aan het woord en ook Jan Jaap de Ruiter, arabist aan de Universiteit van Tilburg. Later vindt er nog een discussie plaats op de radio tussen de Ruiter en Nourdin Wildeman, die het absoluut niet eens is met wat de Ruiter zegt. En Ali Houri komt aan het woord bij L1 omdat hij een aantal zaken recht wil zetten. Waar het vooral om gaat is het luisteren van muziek en het aanwezig zijn op plekken waar alcohol gebruikt wordt, ook al drink je het zelf niet. Volgens één van de predikers en Wildeman zijn beide een grote zonde, volgens de Ruiter plaatst het hen buiten de maatschappij. Twee meningen die tegenover elkaar staan.

Alles gelezen en beluisterd te hebben wil ik er een aantal dingen over zeggen. Ten eerste zijn er nog steeds heel veel jongeren die niets doen met hun geloof, die zelfs het tegenovergestelde praktiseren, dus met die segregatie valt het nog wel mee. Die misschien zelfs voor overlast zorgen en bijvoorbeeld ook best gewezen mogen worden op de gevaren van alcohol en drugs. Ten tweede hoeft het gaan praktiseren van je geloof je niet buiten de maatschappij te plaatsen. Die invulling heb je zelf in de hand. Ook als je er voor kiest om geen muziek te luisteren en niet aanwezig te zijn op plekken waar alcohol geschonken wordt.

Waar ik wel moeite mee heb is het zondig maken ervan. Naar mijn mening zijn er nog steeds verschillende interpretaties en verschillende meningen van geleerden voor wat betreft muziek. Het gaat er maar om in hoeverre het jouw gedrag beïnvloedt. 

Niet aanwezig zijn op plekken waar geen alcohol wordt geschonken zou mij van een heleboel activiteiten buitensluiten, maar ik heb wel mijn grenzen. Gaat het om een restaurant of ander gelijkwaardige gelegenheid waar algemene activiteiten plaatsvinden, dan ga ik wel. Maar betreft het een café wat er toch echt is om er (o.a. veel bier) te drinken, dan ga ik niet. Daar ligt mijn grens. Ieder is vrij deze keuzes te maken en zal daarover zelf verantwoording dienen af te leggen aan zijn of haar Schepper en aan niemand anders.

Leven naar het voorbeeld en de richtlijnen van de profeet is wat mij betreft een goede intentie zolang het gaat om zijn karakter, zoals verdraagzaamheid, eerlijkheid en soberheid en zijn gedrag zoals goed zijn voor je buren. Alleen dat wat toepasbaar is in deze tijd en in onze samenleving, want veel praktische dingen, zoals onze vervoers- en communicatiemiddelen, gebruiken we ook uit deze tijd.  Dat zegt overigens de heer Houri ook.

Wat hebben deze drie situaties nu met elkaar gemeen? Ze vinden allemaal plaats in onze multiculturele samenleving waarbij we nog steeds te weinig begrip hebben voor elkaar. Om de woorden van Ali Houri te gebruiken: Leef en laat leven!

Amina Sebbar, november 2017