Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Nieuws juni en juli


Naast alle privé omstandigheden, zoals de geboorte van mijn eerste kleindochter, de ramadan, vakantie, werk en ziekte, volgde ik ook zo goed en zo kwaad als het ging het nieuws. Plaatselijk nieuws, nationaal nieuws en werelds nieuws. Over een aantal gebeurtenissen had ik ook iets kunnen schrijven, maar door alle eerder genoemde zaken kwam ik daar niet aan toe. Daarom nu in één bericht in het kort mijn mening erover.

 

Allereerst het drama van de voetballer Abdelhak Nouri. Een 20-jarige, die een succesvolle carrière voor de boeg had, zakt op het veld in elkaar. Hij was de lieveling van Ajax en een voorbeeld voor veel jongeren. Mensen die hem niet kende, waaronder ikzelf, kennen nu zijn verhaal. Heel veel mensen leefde met hem en zijn familie mee. En dat zorgde voor verbinding en verbroedering. En daar was geen organisatie of programma voor nodig. Dat ging spontaan. Duizenden mensen kwamen bijeen bij het huis van Nouri om hun steun te betuigen aan de familie. En dat waren niet alleen fans van Marokkaanse afkomst. Dat waren ook stoere Ajaxfans en zelfs Feyenoord aanhangers. Iedereen kwam samen en vader Nouri bedankte iedereen.

 

Hanina Ajarai vroeg zich in een column in het AD af waarom we met het ene leed wel meeleven en het andere niet. In tegenstelling tot het gebeuren rond Nouri, had de ramp met de MH17 haar emotioneel niets gedaan, schreef ze. En dat heeft ze geweten. Ze had al verwacht dat er reacties zouden komen, maar de stortvloed die ze over zich heen kreeg was enorm.

Het kan natuurlijk dat het ene leed je niets doet en het andere wel. Eigenlijk is dat heel menselijk. Het gaat er maar om met wie jij je kunt identificeren. Ik kende niemand die op welke wijze dan ook betrokken was bij de MH17, maar ik ken wel iemand die zijn ouders verloor bij een vliegtuigramp. En mijn dochter is stewardess. Dus stel je voor dat haar op een vlucht hetzelfde zou overkomen! Daardoor trof het mij wel.

 

Veel mensen in Nederland doet het leed van de Palestijnen en Syriërs niets. Dus als Hanina daar hetzelfde over geschreven had, was er waarschijnlijk niemand over gevallen. In ieder geval niet zoals nu. Ik begreep haar stuk wel, maar denk dat ze wijzer had moeten zijn. Ze had het of op een andere manier kunnen brengen, of in een andere periode, dus niet rond de herdenking. In ieder geval met meer respect voor de nabestaanden.

 

Waar ook iedereen wel iets van voorbij heeft zien komen, is de vergoeding die een gezin kreeg omdat hun kinderen niet op de klassenfoto stonden. Ik heb er veel over gelezen, van voor- en tegenstanders. Zelf sta ik er dubbel in. Van de ene kant mag een openbare school best rekening houden met de achtergrond van haar leerlingen. Alle leerlingen zijn tenslotte ook vrij met Kerstmis, ook al is het geen katholieke school. Van de andere kant zal je als moslim zijnde keuzes moeten maken in een niet-islamitische omgeving. En wat is dan voor jouw kinderen belangrijker die dag? Kinderen hoeven niet persé naar de moskee en het feest duurt drie dagen. Dus ze hadden nog naar school gekund en de rest van de dag feest kunnen vieren. Die keuzes maakt elke ouder zelf. Kies je er voor om ze toch thuis te houden, prima, maar dan kun je niet daarna de school er op aanspreken.

 

Amina Sebbar, juli 2017