Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Nieuwjaarsreceptie


 

Nieuwjaarsdag viel dit jaar op vrijdag. Een vrije dag op vrijdag dus. En omdat ik normaal gesproken werk op vrijdag was het nu een uitgelezen kans om het vrijdagsgebed in de moskee te gaan doen. Maar mijn moeder stak daar een stokje voor.

Al een week geleden wees ze mij op de nieuwjaarsreceptie van de kerk. Ze vond dat ik daar ook best naar toe kon gaan. Ik was verbaasd en vroeg haar waarom ze dat vond. Nou, zei ze, jij schrijft toch altijd stukken in de krant. Ik zag de link niet zo goed en liet het verder rusten. Oudejaarsdag was ik weer even bij haar en begon ze er weer over. Al snel was me duidelijk dat ze zelf heel graag wilde gaan, maar het niet fijn vond om alleen te moeten gaan. Ze wilde niet naar de kerk omdat het op zulke dagen veel te lang duurde en dan moest ze van huis uit er alleen naar toe. Om haar een plezier te doen besloot ik mee te gaan. Misschien zou ik er nog wat bekende vanuit de politiek zien.

Toen de klokken luidde en aangaven dat de mis was afgelopen liepen we richting de zaal waar de nieuwjaarsreceptie werd gehouden. Bij de ingang stond de Deken om iedereen gelukkig Nieuwjaar te wensen. Mijn moeder is erg op hem gesteld en begon al te stralen toen ze hem zag. Ook ik wenste hem gelukkig Nieuwjaar. Hij waardeerde het echt dat ik met mijn moeder was meegekomen en vroeg hoe het met me ging. Ik zei ‘goed’ en ben dan altijd zo geneigd om er ‘alhamdoelillah’ achter te zeggen. Ik bedacht me dat ik natuurlijk wel ‘godzijdank’ kon zeggen en zei dan ook: wij zeggen er dan altijd ‘godzijdank’ achter. Dat kon hij alleen maar beamen.

We namen met koffie en thee met een koekje plaats aan een tafeltje. Ik keek om me heen, maar zag toch niet de bekenden die ik verwacht had te zien. Wel de burgemeester en een wethouder, die nog even de beste wensen kwam brengen. Een man kwam bij ons zitten. We kennen hem al van vroeger. Hij woonde met zijn gezin twee huizen verder en ik zat met zijn dochter op de basisschool. Hij is al heel lang actief in de plaatselijke politiek. We praten even over kinderen en kleinkinderen. Toen zei hij dat ik wel actief ben in het maatschappelijk veld. Och ja, ik probeer te doen wat ik kan. Nou, hij volgde het altijd en sprak er ook over met zijn kinderen als die thuis kwamen. Hij vond het zo goed wat ik allemaal doe. Oké, dat was fijn om te horen. Dat had ik niet verwacht en het gaf me een warm gevoel. Ook de Deken kwam nog even bij ons zitten. De gelegenheid om hem met mijn moeder vast te leggen. Hij vroeg naar het islamitisch Nieuwjaar en we spraken even over maan- en zonnekalenders. Af en toe kwamen mensen langs om geluk te wensen. Zo ook een mevrouw. Ze groette mij met ‘as salaam aleikoem’ en daarna ‘gelukkig Nieuwjaar’. Ik was verbaasd en zei alleen maar ‘wa aleikoem salaam’ en ook ‘gelukkig Nieuwjaar’. De mevrouw liep verder en liet mij met mijn verbazing. Even later kwam ze terug en ze vertelde dat ze 3 jaar in Jeruzalem was geweest. Ze had in kloosters gewoond, maar ook onder de moslims. Ook zei vertelde dat ze het zo goed vindt wat ik doe. Ze was ook in de kerk geweest bij de begrafenis van mijn vader en vond het zo bijzonder dat ik daar uit de Koran gelezen had. Dat was zeker bijzonder en had ik te danken gehad aan deze Deken.

Ook zag ik nog een mevrouw die ik ken via Coach4you. Ze had mij niet verwacht daar en dacht dat ik de zus was van Amina. Haha! Nee, ik was het in hoogsteigen persoon: Amina, die eigenlijk naar de moskee gewild had, maar nu als Jeanny allerlei complimenten kreeg tijdens een nieuwjaarsreceptie van de kerk.


Amina Sebbar, januari 2016