Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Moeten en verplichten

Vier keer heb ik hem nu gegeven aan ouders, de lezing/workshop Opvoeding in islamitische gezinnen in Nederland. De laatste keer was in Nijmegen en dat was tevens de heftigste. Het was een groep van 20 vrouwen die er duidelijk niet allemaal dezelfde mening op na hielden. Er werd flink gediscussieerd en de emoties liepen zelfs hoog op. Dat was tijdens het gesprek over het gebed. Nadat ik verteld had hoe ik het bidden mijn kinderen had aangeleerd en andere vrouwen soort gelijke dingen vertelde, reageerde een andere mevrouw. Laat ik haar mevrouw X noemen. Ze sprak heel stellig over een verplichting: “Het is onze plicht als moslim om te bidden en zo moeten we het ook onze kinderen aanleren.” Zij vond mijn manier van aanleren – mijn kinderen begonnen op 8 jarige leeftijd met 1 gebed en daar kwam elk jaar na hun verjaardag een gebed bij – niet goed. Zij vond dat het sneller aangeleerd moest worden en als kinderen een bepaalde leeftijd hadden, ze ook verplicht moesten worden te bidden. Ze vond dat wij allemaal te soft waren en het te vrijblijvend hielden.

 

Andere vrouwen vielen over het gebruik van verplichting. Er werd aangehaald dat er duidelijk in de Koran staat dat er geen dwang is in religie. Eén van hen vertelde hoe haar vader haar altijd had gedwongen om het gebed te doen, en hoeveel afkeer zij daardoor ontwikkeld had. Een andere vrouw had het meegemaakt met haar zoon die door zijn vader, haar ex, gedwongen werd te bidden. Dat had voor veel problemen gezorgd. In alle emotie verloor ze zichzelf in de woede die weer opborrelde.

 

Mevrouw X had zelfs haar zoon gezegd, toen hij had aangegeven dat hij eigenlijk niet wilde bidden, dat hij dan een kafir (ongelovige) was. Hoe moet deze jongen gaan denken over mensen in de maatschappij?! Dat zijn allemaal kafirs omdat ze niet bidden volgens de islamitische regels. Hoe makkelijk is dan de stap naar extremisme, wanneer iemand een tekst aanhaalt waarin staat dat alle kafirs gedood mogen worden?  En dat terwijl de Koran spreekt over respect voor andersgelovigen.

En durft deze jongen straks nog met twijfels bij zijn moeder aan te kloppen? Natuurlijk hebben ook mijn kinderen twijfels gehad, maar ik heb hen nooit verplicht of gedwongen. Ik zei hen dan – heb dat nog even bij ze gecheckt – dat Allah dan niet blij zou zijn. Ik vertelde dat Allah zoveel voor ons doet en dat het gebed iets is waarmee wij onze dank uitspreken.

 

Mevrouw X kan mijn manier niet goed vinden, maar die heeft in ieder geval bij  mij en mijn kinderen wel gewerkt. Mijn dochters zijn allemaal volwassen  (tussen 22 en 32 jaar) en bidden nog steeds. Ze zullen vast wel eens een gebed hebben overgeslagen en ook zeker niet altijd op tijd bidden, maar de verantwoording ligt nu bij hen zelf. Ik heb het hen geleerd op een liefdevolle, barmhartige manier. Zo heb ik er ook tijdens mijn lezing over gesproken: liefde, barmhartigheid, respect, acceptatie van anderen etc.

 

Ik hoop dat haar manier voor haar en haar kinderen ook werkt. Haar zoon is 15 jaar en ik hoop van harte dat hij, ondanks de verplichting en het moeten, toch vasthoudt aan het gebed insjaa’Allah en dat het kafir beeld niet tot iets extreems gaat leiden. Hij kan nog gaan puberen en zich mogelijk afzetten tegen wat ouders allemaal zeggen en alle dingen die moeten. Want woorden als moeten en verplicht werken vaak als een rode lap op een stier voor pubers. Hopelijk heeft mevrouw X dan de juiste oplossing.

 

De discussie heb ik afgekapt en mevrouw X verliet de ruimte.

 

Amina Sebbar, maart 2017