Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Marokkanen slaan kinderen


 

 

De eerste uitzending van Bureau Marokko op donderdag 2 oktober doet al veel stof opwaaien. Positieve en negatieve reacties zie ik voorbij komen. De negatieve reacties gaan vooral over het beeld dat wordt geschetst van de Berbers als volk. Ze zouden agressief zijn en hun ezels en kinderen slaan. De Nederlands sprekende gids legt het uit. In Marokko zijn de vaders de baas en slaan hun kinderen zodat ze luisteren. Wanneer ze dat in Nederland doen gaan de kinderen naar de politie. Daarom gaat het fout met de Marokkaanse kinderen. Hij verzekert Erik Dijkstra dat wanneer die zijn dochtertje niet slaat, zij niet naar hem zal luisteren.

De kritiek is dat niet alle Marokkanen hun kinderen slaan. Nee, dat zal zeker niet zo zijn. Toch is het feit dat vaders hun kinderen niet mogen slaan een vaker gehoord argument voor het gedrag van de Marokkaanse probleemjongeren. De vraag is of de oorzaak daar daadwerkelijk ligt. Ik denk van niet. Slaan is nooit een goed middel. Of het mist zijn doel of het maakt het alleen maar erger. Je geeft een verkeerd signaal en een verkeerd voorbeeld.

Jaren geleden kwam ik  bij een Marokkaans gezin met drie kinderen (en zij waren geen Berbers), en die kregen regelmatig, om het minste of geringste, een klap tegen hun hoofd van hun moeder. En luisterden ze daardoor beter? Nee! De klappen waren op een gegeven moment zo gewoon dat ze elk effect miste. De kids waren er gewoon immuun voor geworden. Eén van deze kinderen is nu zelf moeder. Ik hoop niet dat zij deze gewoonte van haar moeder heeft overgenomen.

Ik wil niet beweren dat ik mijn kinderen nooit een tik heb gegeven, maar in ieder geval niet structureel geslagen en al helemaal niet tegen het hoofd. Een tik geven gebeurt vaak uit onmacht.  Je ziet even geen andere uitweg en het is gebeurd voor je er erg in hebt. Vaak heb je dan achteraf ook nog spijt.

Wanneer we gaan kijken hoe er vanuit de islam naar de opvoeding gekeken wordt, zien we heel iets anders. De islam zegt mensen de ander met genade, verdraagzaamheid en tederheid te behandelen. In de Koran staat: “En door de genade van Allah ga jij vriendelijk met hen om. En als je streng en hard met hen was geweest, dan hadden zij zich van je afgekeerd, vergeef hun (fouten) en vraag (Allah’s) vergiffenis voor hen en raadpleeg hen in de zaak….”(Soera 3, vers 159). In de hadith (overleveringen van de profeet) komen we (helaas) wel één keer het advies tegen om een kind te slaan, namelijk op het moment dat hij vanaf tienjarige leeftijd niet het gebed verricht. Echter hier tegenover staan veel meer hadith die spreken over zachtmoedig opvoeden. Over de profeet Mohammed is in ieder geval bekend dat hij zijn kinderen nooit heeft geslagen. En dat voorbeeld horen we als moslims toch te volgen?

Ik ben het met de kritiek eens dat op deze manier het idee wordt gewekt dat Marokkanen hun kinderen slaan en Nederlanders niet. Dat kwam ik ook een keer tegen bij een vrijwilligster van Homestart. Een oudere dame was in een ‘buitenlands’ gezin en toen de moeder haar kind een tik gaf, sprak zij met opgeheven vinger: ‘Maar doet doen wij in Nederland niet!’ 

Feit is dat het ook in Nederland nog veelvuldig (te veel) gebeurt. Het bewijs daarvoor zijn wel de vele gevallen waarbij het volledig mis gaat, met de dood tot gevolg.

Toch leeft het idee bij veel Marokkanen dat het een juiste manier van opvoeden is. Daar is een kanteling nodig.

Het houdt niet op. Niet vanzelf.

 

Amina Sebbar, oktober 2014