Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Islamitische opvoeding


Het is belangrijk dat moslims hun kinderen vanaf klein een islamitische opvoeding geven die aansluit bij de Nederlandse samenleving. Wanneer ze van kleins af aan een aantal belangrijke waarde meekrijgen, hoeven ze er later niet zelf naar op zoek. Dat is wat wel vaak gebeurde. Jongeren die op zoek gingen naar invulling van hun geloof en bij radicale bronnen uitkwamen, met mogelijk radicalisering tot gevolg.

 

Bij lezingen geef ik ook altijd aan dat het belangrijk is om over islamitische opvoeding te praten omdat er een nieuwe lichting moslims in Nederland is gekomen, namelijk de vluchtelingen/statushouders. Nu kom ik in diverse van deze gezinnen en worden mijn aannames bevestigd. Ik probeer er een bijdrage aan te leveren.   

In een Syrisch gezin, vraagt de 8 jarige zoon nadat ik al bijna een jaar daar kom op een gegeven moment hoe het kan dat ik moslim ben maar geen hoofddoek draag. Hij had het al aan zijn ouders gevraagd maar zij konden geen antwoord geven. Dus vroeg hij het aan mij zelf. Als tegenvraag vroeg ik moeder waarom zij alleen een hoofdoek draagt en geen nikab. Ze begreep al meteen waar ik naartoe wilde. Ik probeerde de jongen uit te leggen dat iedereen zelf kiest om al dan niet een hoofddoek of zelfs een nikab te dragen. Ik vertelde ook dat ik altijd kijk naar mijn eigen weegschaaltje. Dat het misschien op mijn negatieve schaaltje komt dat ik geen hoofddoek draag, maar dat ik probeer zoveel mogelijk goede dingen te doen, zodat mijn weegschaal weer in evenwicht is. En het belangrijkste! Er is er maar 1 die oordeelt! Allah!

Een Eritrese moeder vindt het zo lastig haar kinderen iets mee te geven over de islam. Ze wonen in een dorp, kinderen gaan naar een katholieke school en hebben geen contact met andere moslimkinderen. Wanneer moeder iets  vertelt over de profeet, zegt de zoon: ik ben toch ook Mohammed. Ik vertel hen over de mogelijkheid van een islamitische school. Dat zou voor hen de oplossing kunnen zijn. Ze denken eerst dat het allemaal in het weekend moet, maar ik leg uit dat het in plaats is van de basisschool waar ze nu naar toe gaan. Dat het gewoon een basisschool is waar ze ook hetzelfde leren als op hun school nu. En dat het vervoer geregeld kan worden. Binnenkort gaan we een kijkje nemen.   

In een ander Syrisch gezin is een meisje van 15 waar ik strubbelingen zie en hoor. Haar eerste schooldag viel samen met Eid al Adha en ze twijfelde wat ze moest doen: naar school of naar de moskee. Haar  jongere zusjes (13 en 12 jaar) vonden het haram als ze naar school zou gaan. Daar heb ik op gereageerd dat het zeker niet haram is, dat ze niet alles te snel haram moeten noemen en dat het niet verplicht is om naar de moskee te gaan. Ook in andere gezinnen hoor ik te snel ‘haram’ roepen. Zoals bij kleine kinderen als iets niet mag. Het meisje maakte haar eigen keus en besloot naar school te gaan en te vragen of ze eerder naar huis kon zodat ze toch met haar familie feest kon vieren. Dat is allemaal goed gegaan.

Eerder was er al een keer een gesprek met haar en haar vader omdat ze soms doorsliep bij het ochtendgebed. Daardoor begon ze haar dag zonder gebed en deed ze ook de rest van de dag niet. Ik zei haar dat ik het heel goed begreep want het is zo lastig om vroeg op te staan, maar het is wel zonde dat ze daardoor de rest ook mist. Ik zei waarom doe je het dan niet gewoon als je opstaat. Maar volgens vader heeft het geen zin om nog te doen als het al licht is. Naar mijn idee is Allah barmhartig en kent haar intentie. En beter later en de rest van de dag wel, dan helemaal niet.

Een andere keer praat ik met haar over school en ze vertelt dat er kinderen zijn die vragen waarom ze een hoofddoek draagt. Eigenlijk wil ze niet dat die vraag gesteld wordt. Ik vraag haar of ze het zelf wel weet. Ze zegt dat Allah het van haar vraagt. En waarom vraagt Allah dat? Soms moet je niet vragen waarom en gewoon doen. Maar het maakt het makkelijker als je het wel weet, want dan kun je ook de vragen beantwoorden. Ik vertel over wij- maatschappij en het bedekken van schoonheid.  Ook de hele jonge zusjes (5 en 7, ja het is een groot gezin) zaten er bij en dat maakte het lastig om over een man-vrouw relatie te praten. Binnenkort maar een keer met het meisje alleen in gesprek.  

Tijdens de evaluatie met de gezinscoach van de gemeente vertel ik over mijn gesprekken met het meisje. Ze had het idee dat het gezin conservatief was omdat ze zoveel belang hechtte aan het gebed. Ik leg haar uit dat het gebed gewoon een onderdeel is van het geloof. En verder nemen de kinderen heel goed deel aan het sociale leven. Dus nee, ik was het niet met haar eens. Ze was blij dat ik haar dit zo had uitgelegd. Zo zullen er meer gezinscoaches zijn die de geloofsbelevenissen van de gezinnen niet begrijpen. Daarom is cultuur sensitieve opvoedondersteuning zo belangrijk.

 

Amina Sebbar, september 2018