Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Corona

 

Wanneer eind februari de eerste coronabesmetting in Nederland wordt geconstateerd, heeft dat meteen ook voor mij gevolgen. Een client wil geen huisbezoek meer. Een andere client besluit haar gemaakte afspraken elders in Nederland af te zeggen waardoor onnodig kosten zijn gemaakt.

Vooralsnog denk ik, net als vele anderen, dat het allemaal wel mee zal vallen.

 

Op 8 maart vertrek ik met mijn dochter voor een paar dagen naar Marokko. Drie dagen genieten we in Marrakech en gaan dan op donderdag met de trein naar mijn schoonmoeder in Kenitra. Inmiddels lezen we steeds meer berichten over de verspreiding van het virus. In Nederland en inmiddels ook in Marokko. Die avond voor we gaan slapen is het laatste wat ik lees op Facebook dat de grenzen met Spanje gesloten zijn, maar ook: Marokko gooit alle grenzen dicht! De hele nacht gaan allerlei scenario’s door mijn hoofd. Zou mij schoonmoeder dan toch gelijk hebben?

We zouden maar een dagje blijven, want het was eigenlijk de bedoeling dat ze mee zou gaan, maar haar visum was niet geregeld en haar jongste zoon was over uit Italië (Turijn, maar daar al vertrokken voordat de crises uitbrak!). Voor haar was die ene dag veel te weinig, want ik was al bijna 10 jaar niet meer geweest. Voor de grap zei ze: Nee, jullie gaan niet morgen weg, jullie blijven morgen, zaterdag en zondag. Maandag gaan jullie pas weg!

Zou ze gelijk krijgen? Wat moest ik doen als onze vlucht gecanceld zou worden. Wie moest ik bellen? Welke afspraken had ik nog in mijn agenda staan en zou ik moeten afzeggen?

Voor we gingen slapen vroeg mijn dochter nog: Heb je stress mama? Nee hoor schat, ga maar lekker slapen…….De volgende ochtend vertelde ik haar wat ik had gelezen.

Die dag waren we alleen bezig met berichten lezen. Vlak na de middag gingen ook de grenzen met Frankrijk dicht. Het werd steeds spannender. Onze vlucht stond nog steeds als ‘gepland’ voor 20.00 uur en ook de vlucht die van hier (Weeze) moest komen, stond nog gepland. Toen die eenmaal vertrokken was, voelde dat al weer geruststellend. Dat toestel moest tenslotte ook weer terug. We gingen naar het vliegveld. Het was er rustig. Buiten onze vlucht ging er 1 andere naar Abu Dabi.

Het zag er naar uit dat we naar huis gingen, maar het was spannend tot in het vliegtuig toen we 20 minuten moesten wachten en het licht uitging! Ik dacht: ja hoor, ze gaan nu omroepen dat we niet meer mogen vertrekken. Eenmaal in de lucht kon ik pas opgelucht ademhalen. Ik was nog nooit zo blij geweest dat ik naar huis kon. Godzijdank! Alhamdoelillah!

De volgende ochtend bleken ook de grenzen met Duitsland, Nederland en België gesloten. Wat een geluk hebben wij gehad! Voor ons liep het gelukkig goed af en na ons ook nog wel mensen die terug konden, maar zoveel mensen bleven daar achter! Ik leef met hen mee! En met de drukte van Marrakech nog voor ogen kijk ik nu naar beelden van lege pleinen en straten. Bizar!

Inmiddels ligt al het werk stil. Buiten dat ik thuis het een en ander kan doen, zijn alle afspraken geannuleerd. Als kleine ondernemer betekent dat ook geen inkomen en wellicht ook niet voldoende uren.

Vandaag is mijn moeder 90 geworden, over 3 weken wordt ikzelf 60 en dan daarna begint de Ramadan. Maar geen feest, geen iftars, geen gebeden in de moskee, niet gezellig met het hele gezin eten!

Het is sneu (voor mijn moeder) en jammer, maar het gaat vooral om onze gezondheid. Om de zorg, dat zij het allemaal aan kunnen. Mensen die keihard werken en hun eigen gezondheid in de waagschaal leggen. Zij verdienen onze waardering en een grote pluim! Meevallen doet het in ieder geval al lang niet meer.

Ons geduld wordt op de proef gesteld. We worden uitgedaagd om na te denken over wat altijd maar zo normaal is. Om na te denken over de luxe en vrijheid die we normaal hebben, over hoe we met de aarde omgaan.

Niet iedereen zal hier helemaal gezond uitkomen en er zullen mensen overlijden, maar ik hoop dat alle anderen hier allemaal beter uitkomen en in ieder geval iets van leren.

 

Amina Sebbar

Maart 2020