Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Angst wordt gevoed


 

 

Ja, er is angst voor de islam. Dat is duidelijk en hoe het komt is ook duidelijk. Alles wat in het nieuws komt over de islam is negatief en vaak gewelddadig.

Maar deze angst wordt ook voortdurend gevoed en dat gebeurt door diverse media. Krantenartikelen, nieuwsberichten en tv programma’s, ze besteden vooral aandacht aan de negatieve aspecten.  Tijdens het tv-programma ‘Mijn vrijheid, jouw vrijheid’ werd het nadrukkelijk benoemd en gevraagd: ‘Waar ben jij het meest bang voor?’ ‘Voelen we ons nog wel veilig?’.

Zelfs de Proza- en Poëziewedstrijd van het Literair Café Venray doet er aan mee.  En wel in het winnende verhaal. De hoofdpersoon in het verhaal denkt terug aan zijn eerste meisje: Aisha. En aan hun ‘eerste keer’ in het houthok. Maar Aisha was niet welkom in de familie, want zijn vader was bang van haar familie, de Koran, de sharia! Nou sorry hoor, maar dit slaat echt nergens op! Dit had echt geen enkele toegevoegde waarde voor het verhaal. Hij had net zo goed een andere reden kunnen bedenken dat ze niet welkom was. Haar ouders hadden geen geld, ze kwam uit het verkeerde milieu, ze had het verkeerde beroep, ze beleed een andere religie. Weet ik veel. Verzin maar wat. Waarom angst voor de Koran! En als er al iemand bang had moeten zijn dan was het Aisha zelf geweest die haar ‘eerste keer’ in het houthok had. Wanneer er dan uitgelegd werd waarom die angst bestond en of die angst gegrond was. Of als het hele verhaal daar over ging. Nee! Niets! Het hele verhaal ging heel ergens anders over.

Zelf had ik ook een verhaal ingestuurd, maar niet gewonnen. Niet dat ik dat verwacht had,  maar als ik dan dit lees begin ik te snappen waarom. Mijn verhaal ging namelijk over een Nederlands meisje die niet bang was voor mensen in de trein die volledig gekleed gingen, als moslim dus. En op vakantie in Turkije raakte ze in de ban van de oproep tot het gebed. Dat is natuurlijk te positief over de islam.  Het verdiende zelfs geen aanmoedigingsprijs en werd niet opgenomen in de bundel.

Ik had nergens op gerekend, waarschijnlijk had mijn verhaal geen hoogstaand literair gehalte en ik was er ook oké mee. Het zou ook geen aanleiding voor een blog zijn geweest als niet deze passage in het winnende verhaal had gestaan.  Dat gaf me toch een naar gevoel,  wat ik graag deel. 


 

Amina Sebbar, januari 2015