Buro Prinor

Presentatie, Informatie, Organisatie

Aanslagen in Parijs


Moet ik er weer iets over schrijven? Ik heb dat al gedaan na de aanslagen in januari en daarvoor en daarna diverse malen. Nu was ik even sprakeloos, van mijn stuk gebracht, verslagen en kon ook de juiste woorden niet vinden zonder in herhaling te vallen. De afgelopen dagen heb ik alleen maar teksten van anderen gelezen en op Facebook gedeeld waar ik me in kon vinden.

Moeten moslims zich weer uitspreken, afstand nemen? Sommige roepen van wel, en daartussen zitten ook moslims, zoals burgemeester Aboutaleb. Anderen zeggen dat we dat niet hoeven doen, niet moeten doen, dat het niet nodig is. En daartussen zitten ook niet-moslims. Ik weet het niet meer. Mijn gedachten gingen op en neer, wel doen, niet doen, wel doen, niet doen. Ik kreeg er het heen en weer van. Moslims kunnen het toch nooit goed doen. Vele hebben zich al zo vaak uitgesproken, maar ze worden niet gehoord. Die berichten worden niet massaal gedeeld via Facebook of Twitter zoals het whatsapp gesprek tussen een Nederlands (niet-moslim) meisje en haar vader, die ook nog journalist is. Wat zij zegt, zeggen wij, moslims, al zo lang en zo vaak! Maar wie luistert er naar? Wij moeten steeds weer herhalen, steeds opnieuw.

Iedereen moet het op zijn eigen manier doen, zei Nourdin Ouali tijdens de uitzending van Pauw. Dat wil ik zeker doen, op mijn eigen manier. Dus daarom toch een stukje tekst.

Alle scheldpartijen tegen moslims zijn weer gelegitimeerd. En nu moeten ook vluchtelingen het ontgelden. De grenzen moeten dicht! De controles moeten beter! Want er zouden terroristen tussen kunnen zitten. Zien mensen dan niet dat deze vluchtelingen juist voor het geweld van deze zelfde terroristen vluchten. En dan niet voor 1 aanslag, maar voor aanslagen elke dag opnieuw. Ja, er zou een terrorist tussen kunnen zitten, maar moeten alle anderen daarvoor boeten? En al haal je die ene er tussen uit, er blijven genoeg jongeren over die in Nederland, België of Frankrijk zijn geboren en opgegroeid en vatbaar zijn voor overtuigingen die hen door radicale predikers wordt aangepraat.  

Minister President Rutte zei in zijn toespraak dat het een aanslag is op ‘onze’ manier van leven, met de nadruk op onze. Maar wie is dan ‘ons’? Horen moslims daar ook bij? Of wat bedoelt hij? Ik hou niet van voetbal of rockmuziek, maar wel van verschillende andere soorten muziek en ga zo nu en dan ook naar een concert. En ik hou er ook van om naar een restaurant te gaan.  Dus wie is ons?

Er wordt ook nog steeds met twee maten gemeten. En ik begrijp best dat aanslagen in Parijs hier harder aankomen dan aanslagen in Beiroet, want dat is natuurlijk een ver van mijn bed show. Voor de burger in ieder geval. Maar hoe zit het met regeringsleiders? Als er ergens in een ver weg land ingegrepen moet worden om zogenaamd de mensen daar te bevrijden van een dictator, dan is het niet te ver weg. Dan weet elke regeringsleider dat land wel te vinden. Maar een toespraak houden voor de vele doden die daar vallen, dat kan dan weer niet. Dan is het te ver van hun bed.

Daarom koos ik ook bewust niet voor een Franse vlag als profielfoto. Ik las ergens in een reactie: “Ik doop mijn foto niet in kleuren van de Franse vlag. Dat deed ik ook niet met de Amerikaanse na 9/11, niet met de Palestijnse vlag tijdens Israëlische bombardementen op Gaza, niet met de Russische na het neerhalen van het vliegtuig boven de Sinaï. Al vijf jaar doe ik dat niet met de Syrische kleuren…..”. Mijn profielfoto zei: Pray for the World. Later vond ik nog een betere afbeelding, waarop stond: Pray for our World.

Aboutaleb zegt dat moslims zich moeten uitspreken, niet omdat zij mede verantwoordelijk zijn, want dat zijn ze niet, maar omdat het voor iedereen duidelijk moet zijn dat wij allemaal het leven koesteren en willen vieren. Ik koester het leven en wil het blijven vieren. En ik zal me blijven inzetten om verbindingen te leggen, informatie en opvoedondersteuning te geven en met jongeren in gesprek te gaan.

Twee weken geleden was het de week van de Dialoog en ik leidde een dialoog in de torenkamer van de kerk. Het was een bijzonder gezelschap. Vijf mensen die katholiek opgevoed waren, waarvan 1 moslim is geworden, 1 vrijdenker, 1 humanist en 2 personen die niets meer aan het geloof doen. De zesde aanwezige was een vluchteling die van de islam overgegaan was naar het katholieke geloof. Los van deze verschillen deelde we onze ervaringen met betrekking tot vrijheid. Voorafgaand aan de week van de Dialoog werd ik erover geïnterviewd en een van de vragen was wat mijn droom was ten aanzien van vrijheid. Mijn droom was dat iedereen zijn geloof mag belijden zoals hij wil zonder een ander iets op te leggen. Maar mijn droom is al aan duigen, want als dit de manier is waarop deze terroristen hun geloof (en zeker niet mijn geloof) belijden, dan mag daar geen vrijheid voor bestaan.

Amina Sebbar, 18 november 2015